Ivan Mandín
viernes, 30 de septiembre de 2011
miércoles, 28 de abril de 2010
Tributo a Radio Océano ou Apoloxía Bravú do Xabarín Club
Isto dame pe a falar de música, como se eu precisara dunha excusa. Este é unha entrada que levo tempo querendo facer. Abrochádevos o cinturon e acomodádevos nos vosos asentos porque vai ser longa e de amplo contido ideolóxico:
Somos un país pequeno e cheo de complexos, non nos decatamos da nosa riqueza en moitos aspectos, e o cultural é un deles. Dende que na década dos 80 a movida viguesa competía coa madrileña en efervescencia e xa dende antes, Galiza estivo na vangarda cultural europea e mundial... Non digo que marcáramos tendencia, que ollo, temos gaiteiros potentísimos que o fan, como o Nuñez. Pero o folk e o mestizaxe son outra historia. Eu fálovos do Rock e do Pop. Bowie innagurou o Space Pop coa súa Space Oddity no 69 e a comezos dos 90 os Resentidos falábannos tamén de Sergei Krikalyov, sen chollo e perdido na Galaxia. Reixa e os Resentidos e mailos Radio Oceano -dos que non coñezo nada - foron os precursores... pero detras viñeron moitos outros.
Aquí referireime so á música galega, a música en galego, pero tamén se fixo moita e moi boa múscia en castelán - por citar tres; Def con Dos, Aerolineas Federales e Siniestro Total - a quen non se lle cairon os aneis por tocar tamén no noso idioma... Aquilo si era bilingüismo.
A comezos e metade dos 90 comezarona agromar moitos grupiños que se agruparon baixo o nome de Bravú.. O Bravú facía referencia a un rock enxebre, en galego e sobre Galiza: Os Diplomáticos de Monte Alto, Os Heredeiros da Crus, O caimán do Río Tea, Os Rastreros, Os Yellow Pixoliñas... Grupos todos que coñecemos, polo menos eu e a miña xeración de finais dos 80, comezos do 90, polo Xabarín Club.
O Xabarín foi un espazo televisivo que cada vez me parece máis soberbio, alomenos o dos primeiros tempos, cando xunto cos series de animación boas - Arale, Doraemon, Dragon Ball, os de Tex Avery, Picapedras ou as pelis de Asterix e Harlock Saga dos festivos pola maña -, unha sección de noticias lixeiras (Consultorio do Doutro TNT incluido), videoclips e concursos... Creo sinceramente que era o mellor programa infantil-xuvenil da televisión estatal.
Con isto non quero dicirvos que todo tempo pasado foi mellor, pasaron vinte anos desde que se formaron os Diplomáticos e case trinta dende o primeiro disco dos Resentidos e na Galiza presente segue habendo bos grupos. Ataque Escampe e o seu Rock de Serie B, Kogito co Ska máis canónico, Lamatumbá e o Sonoro Maxín repartindo troula, Dios que te Crew, Xurxo Souto e Antón Papaqueixos representando á vella garda nos Tres Trebóns, O Leo i arremecaghona, Noise Project facendo ruidos, Kastomä e coma eles a montóns... e de novo cito so a grupos que cantan en galego.
O Bravú está superado (o debut de Machina chámase Post-Bravú, de feito) e mellor así, agora temos de todo Rock, Harcore, Rap, Cantautores, Noise, Pop... pero claro, non saen no Luar nin na telegaita e non nos enteramos...
Se vos interesa a música galega, que é moito máis que Luar na Lubre e non ten que envexar á música española, británica ou estadounidense. E iso é o que vos quero dicir con todo ese rollo. se vos interesa, que me lío, recoméndovos a todos que focedes pola Regueifa Netlabel.
Saude e Radio Océano!
miércoles, 24 de marzo de 2010
EL FRACASO ESCOLAR SE COMBATE EN PRIMARIA
Una gran parte del 30% de los estudiantes que fracasa (no obtiene el título de la ESO, el mínimo que existe) ha pasado por esto. Los expertos no paran de repetirlo. El problema que más afecta al fracaso escolar está antes de la ESO. Y, si se le suman las dificultades de la adolescencia, la ESO (que se cursa entre los 12 y los 16 años) es la que paga el pato.
El símil con la sanidad lo menciona la viceconsejera de Educación del Gobierno vasco, Marian Ozcáriz. El maldito 30% de fracaso escolar en España que mencionan los políticos a diario, al hablar del Pacto de Estado por la Educación que ha propuesto el Gobierno, merece varios matices. Las diferencias entre comunidades son abismales y precisamente el principal factor que lleva a algunas a tener la mitad de fracaso que la media española y a otras a superarla es la apuesta por la prevención, y por invertir en ella.
Las comunidades con menos tasas de fracaso han promovido y financiado más medidas de prevención desde Primaria o incluso desde Infantil, invertido en desdoblar las clases más difíciles (como matemáticas) en dos aulas en cursos clave, han dado profesores extra para ello y han ofrecido a los alumnos que lo necesitan apoyos allí donde tienen lagunas. El fracaso escolar en País Vasco y Navarra ronda en la actualidad el 15% (y hay que decir que, por ejemplo, en el País Vasco baja a un 11% en las alumnas). Al otro lado están Baleares, con más de un 40%, Murcia y Andalucía, con un 38%. Bien es cierto que algunas comunidades con mayor fracaso se encuentran entre las que tienen además un elevado porcentaje de alumnado extranjero, que a menudo requiere de apoyos adicionales.
¿Qué sentido tiene con este panorama promover medidas contra el fracaso escolar en 4º de la ESO e iguales para toda España como se está planteando en el debate sobre el pacto educativo? Medidas como dividir 4º en dos vías, cuando en realidad ya existen más de dos, pero no lo suficientemente apoyadas como para que su oferta sea amplia en algunas comunidades. O la medida de aumentar un curso el bachillerato. Expertos de diferentes comunidades, de Canarias a Asturias, con mucho trabajo en las espaldas a pie de aula, dan respuestas.
En Asturias, alrededor del 85% de los alumnos se saca el título. ¿Cómo lo hacen? Parte de dos claves. "No pasa nada porque no se logre el título a los 16 años, eso no quiere decir que no lo puedan conseguir, se les anima y apoya para que sigan estudiando, y, por otro lado, por repetir curso no han de fracasar. También hay que intentar que no se vayan del sistema y que logren el título", explica el profesor de Filosofía de Secundaria de Avilés y experto en políticas educativas Mariano Martín Gordillo. Profesor desde hace 24 años, dice que a menudo lo que pasa es que a los chavales que han repetido dos veces, una en Primaria y otra en los primeros cursos de ESO, por ejemplo, ya se les anima a irse fuera. Su idea es la contraria. "Todos tenemos amigos que repitieron alguna vez y ahora son unos excelentes profesionales de lo que sea porque al final lograron el título, se animaron y siguieron adelante. No pasa nada. El tema de las edades no se ha tratado debidamente en este debate. En Asturias se apoya a los alumnos para que sigan estudiando hasta los 17 o 18 años, y no tiene que ser fuera de la ESO. Además, la mayoría de la gente que fracasa corresponde a un grupo muy determinado, la mayoría escolarizada en la pública en este sistema dual que tenemos pública-concertada. Sin este sistema, el problema no sería tan grave".
Este especialista advierte de un problema que se puede producir si se crean de forma general dos vías en 4º de ESO: "La que conduce a la FP la implantarán casi exclusivamente los centros públicos; los concertados apenas la darán, se quedarán sólo con la que lleva al bachillerato, con el argumento que sea".
Asturias invierte mucho en profesorado, lo que también explica su bajo fracaso escolar, y tiene un porcentaje bajo de concertada (el 70% de sus centros son públicos). Martín Gordillo ve injusto que se hable tanto de fracaso. "Se está dando una imagen de que la educación es un lugar dramático, los alumnos y profesores lo ven así en los medios de comunicación y no es verdad. Hay también grandes tasas de éxito. Es verdad que es muy desigual entre comunidades porque no todas han hecho el mismo esfuerzo". Su conclusión sobre los cambios normativos es clara: "Que nos dejen un poco en paz y quien no haya hecho los deberes, que los haga".
En la otra punta de España, Canarias, Luis Balbuena, matemático, catedrático de Secundaria y ex consejero de Educación, coincide en los aspectos generales. En los concretos, menos. Los generales: "La prevención es necesaria, desde que se detecta que un estudiante no responde a los cánones, los servicios de orientación deben actuar. Porque muchas veces se intenta culpar al propio alumno, cuando es la víctima. Y es que vivimos en una sociedad en la que el éxito se obtiene por otros canales que no son el del esfuerzo y el estudio y muchos jóvenes son víctimas de ese mensaje social".
También insiste este experto en que es importante desdramatizar: "Estamos hablando de una minoría, de un 30%, y además en absoluto ese 30% son objetores escolares, es decir, chicos que se niegan a ir a clase y todo eso. El porcentaje de chavales que se denominan disruptivos, que serían esos objetores, son muchos menos". "Hay que atender debidamente a cada alumno desde Primaria y detectar y prestar ayuda también a los alumnos con un talento precoz", agrega. Balbuena, que es miembro del Consejo Escolar del Estado, resalta otras dos cuestiones determinantes: la necesidad de una mayor financiación y revisar los contenidos.
En el centro de España, en Leganés (Madrid), Agustín Alcocer tiene una visión general muy similar. Lleva 15 años también pegado al terreno, pisando centros. Es psicólogo de un equipo de orientación educativa de la Comunidad de Madrid. "No se pueden mirar los problemas ya en la ESO. En estos cursos afloran de una manera más evidente, pero hay que mirar mucho antes. Incluso se pueden empezar a detectar en Infantil, que tiene ya carácter educativo. Cuando antes se intervenga en ellos, mejor. Alcocer menciona otro problema: las ratios. "No puede ser que haya clases en Infantil con 25 niños. Es demasiado para atender la evolución de todos. Se ha querido extender la educación gratuita a partir de los tres años sin invertir lo necesario y se ha hecho en algunas comunidades a costa de las ratios. Es cantidad a costa de calidad".
Ya en Primaria, lo primero que habría que hacer es cambiar la metodología, advierte. Coincide con Balbuena. "Ya no se puede enseñar de la misma manera. Se habla de ordenadores, de pizarras digitales, pero si seguimos enseñando igual no hemos ido al quid de la cuestión". ¿Qué iniciativas sugiere? "Agrupamientos flexibles, hacer desdoblajes de materias, trabajar en equipo por proyectos. Tiene que ser una educación más interactiva y es importantísimo potenciar el lenguaje, tanto oral como escrito. La comprensión lectora es uno de los problemas que más se detectan, se ve además en los resultados del informe Pisa. Muchas veces no entienden lo que se les pregunta en un problema de matemáticas", cuenta. La falta de profesorado es una de las claves de la situación. "No hay recursos suficientes, se necesitan más especialistas en audición y lenguaje y pedagogía terapéutica", afirma este experto en orientación escolar. Se trata de dos especialidades de la carrera de maestro.
En la otra punta de la comunidad madrileña, una de las jefes de estudio del instituto público Arquitecto Ventura Rodríguez de Boadilla del Monte, Matilde Moralejo, tampoco cree que nuevos itinerarios en 4º de ESO solucionen nada. "Ya tenemos casi ocho, enfocados a diferentes salidas, pero no los podemos mantener por falta de medios", explica. "Si crean nuevos itinerarios pero no ponen recursos estaremos en las mismas. Ya se da uno, por ejemplo, de plástica, música y tecnología, no hacen falta más reformas. Necesitamos más dinero y no que ahorren en educación".
Este instituto no tiene este curso trabajador social, se lo han quitado, y comparte el orientador con otro centro de la zona. Lo que sí hacen es ponerse de acuerdo por su cuenta los profesores de los centros de Primaria y Secundaria cada mes de mayo, cuando los chavales de Primaria hacen las peticiones de plaza. Se cuentan unos a otros cómo es cada alumno que les va a llegar y las necesidades que pueden tener. Se reúnen los orientadores de 6º de Primaria y los jefes de estudio y ven caso por caso. "Ya hay suficientes soluciones en la ESO, están la diversificación y los Programas de Cualificación Profesional Inicial (PCPI), aunque hay pocos abiertos. Se necesitan más. Nosotros sólo tenemos uno y funciona fenomenal", asegura.
Precisamente una de las claves de que el País Vasco tenga un fracaso muy inferior al resto son las plantillas. "Tiene que haber una cierta holgura que permita tener suficientes profesores para hacer estos apoyos", explica la viceconsejera, Marian Ozcáriz. Profesora de matemáticas, Ozcáriz tiene una larga experiencia docente y en política educativa. ¿Por qué el País Vasco tiene la mitad de fracaso que la media española? "El fracaso tiene mucho que ver con la política que haga cada comunidad, pero no sólo con eso. También con su tejido productivo, con que no abunde el empleo de baja cualificación. Esto hace que el alumno entienda que tiene que acabar para colocarse, que, o adquiere al menos el grado medio o superior, o no va a tener empleo", expone la viceconsejera.
Y resalta el papel de las familias en la lucha contra ese fracaso: "O las familias valoran la educación y que su hijo siga estudiando para lograr un mejor empleo y una mejor calidad de vida, o es muy complejo que se mejore. Y el mensaje que se está lanzando desde una parte de la sociedad es que lo que importa es el éxito, el ser popular. Si ése es el modelo de sociedad que se quiere, la escuela llega hasta donde llega y hay una parte que se queda fuera".
Sobre la atención que se debe dar a los niños que necesitan apoyos, Ozcáriz dice que hay que empezar desde abajo: "Nosotros tenemos desde hace tres cursos un 90% de niños escolarizados desde los dos años. Esto también es una medida preventiva. Hay que hacer un seguimiento individualizado del desarrollo de cada niño desde el principio y hacer un esfuerzo muy importante en Primaria. No puede ser que pasen a la ESO sin determinadas destrezas instrumentales y la repetición no es la solución, es la prevención".
Y explica el símil con un enfermo: "Si al niño se le refuerza, como cuando se detecta una enfermedad a un paciente, es decir, enseguida, entonces quizás baste con una o dos horas de refuerzo a la semana para que se recupere. Si se actúa tarde quizás tiene que ir ya a un grupo especial de diversificación porque ya no puede seguir el ritmo de la clase y entonces ya es tarde y es cuando tendrá dificultades para lograr el título. No hay que esperar".
martes, 2 de marzo de 2010
Educación Física: Interese ou Demagoxia
Os responsábeis están a trasladar á sociedade (pais, nais, organismos, colectivos, colexios profesionais, etc.) o enganoso debate sobre qué materias teñen que perder presenza no currículo, ou a ver quen ten mais forza ou quen se defende mellor, e mentres, nesa distracción, o decreto segue o seu imparábel camiño.
Por qué non falamos de modelo educativo galego, e do papel que desexaríamos que ocupase a educación física, como verdadeira educación do corpo ao longo das diferentes etapas da vida .
Por qué non falamos da demagoxia que supón a dotación investimentos indiscriminados e puntuais para avaliar canto mal están os nosos nenos e as nosas nenas galegas (obesidade e sedentarismo), para, acto seguido, non facer nada cando se pode actuar con lexitimidade normativa .
Por qué a algúns se lles enche tanto a boca cando explican e defenden a importancia da actividade física e o deporte nunha sociedade galega actual, moderna e do benestar, e logo trémalles tanto o pulso cando redactan decretos
Faise Inevitable revisar a normativa estatal actual onde o real decreto de 2007, polo que se estabelece a estrutura do bacharelato así como as súas ensinanzas mínimas, propón como obxectivo desta etapa, que os estudantes sexan capaces de desenvolver capacidades que lles permitan utilizar a educación física e o deporte para favorecer o desenrolo persoal e social.
Interesante obxectivo do goberno español; o problema é que para iso só estabelece un mínimo de 1 sesión en primeiro de bacharelato, e ningunha sesión en segundo. Moitas grazas, Sr. Zapatero, por incumprir o cuarto punto da páxina 205 do seu programa para as Xerais de 2004, onde se comprometía a estabelecer o incremento dos horarios curriculares e non curriculares de educación física e actividade deportiva no centro escolar, en todos os seus niveis educativos.
Permítanme un apunte previo, o 30 de novembro de 1894 (si, si, leen ben), unha Real Orde estabelecía como límite menor o de 3 horas semanais (non sesións), dentro do aula e, polo menos, dúas ao aire libre.
...Pero menos mal que en Galiza temos a competencia en Educación, o que supón que unha vez marcado ese mínimo estatal sempre teñen os gobernos autónomos a decisión última sobre o número definitivo de horas no currículo.
Pois mal outra vez; no caso de Galiza, o anteproxecto do decreto engade, ademais do que propón o español, impulsar conductas e hábitos saudabeis, pero para iso só contempla unha única sesión semanal en primeiro (35 sesións de 50 minutos ao ano), e ningunha en segundo. É dicer, aumentan os obxectivos, pero diminúen as horas; sabia decisión...
Aquí empezan as incoherencias e as paradoxas. Por unha banda o decreto galego autoimponse mais obxectivos que o estatal para a materia de educación física pero, curiosamente, curiosamente reduce de dúas sesións actuais en primeiro curso a unha única sesión; eso si, mantén ningunha en segundo!!!.
A Consellaría de Educación debería respostar ao seguinte grande enigma: sabendo xa da súa proposta de reducción horaria, e se o decreto estatal non estabelecese un mínimo obrigatorio dunha sesión, cal sería o seu posicionamento Proporía xa directamente a desaparición completa da materia de educación física A todas luces esa semella a súa tendencia, non si...
Por outra banda, outra pregunta que nos facemos os que realmente nos preocupamos do significado do decreto, é a seguinte: redactores/as e ideólogos/as do decreto, realmente creen vostedes que cunha sesión semanal durante o primeiro curso (35 sesións de 50 minutos ao ano) e ningunha no segundo, os estudantes de bacharelato poden acadar os 14 obxectivos que plantexan no decreto
Estanse a rir dos profesionais do sector cando pretenden con esa mísera proposta que os nosos nenos e nenas acaden un coñecemento do seu propio corpo, experimentación das súas posibilidades motrices, formación de hábitos de práctica regular de actividade física e un modo de vida no tempo libre que inclúa unha actividade física por e para a saúde, que compense o sedentarismo .
Qué mente estrañamente concebida pode, dende a ética e a deontoloxía profesional, asumir a elaboración dun texto lexislativo no que se propoñen 35 sesións de 50 minutos en educación física, e en dous anos, para organizar, participar, coñecer e valorar a práctica de actividade física e os seus efectos; desenvolver as capacidades motrices e adquirir un estilo de vida saudábel; aprender a planificar e avaliar para xestionar un proxecto persoal para a saúde; coñecer, organizar e practicar xogos motores, actividades deportivas e actividades no medio natural; coñecer e aplicar normas básicas de hixiene postural ergonómica, e técnicas de relaxación, e un longo etc. mais .
Haberá alguén que, obxectivamente, teña tan poucos escrúpulos como para facer desto un marco lexislativo vinculante, logo de seren evidenciada a situación preocupante da nosa poboación escolar
E a cousa non remata aí. Alegremente proponse no decreto un obxectivo número sete onde os/as responsábeis pretenden, asemade de todo o anterior, que nesas mesmas 35 sesións en dous anos, desenvolvan as capacidades motrices para consolidar unha aptitude motriz que permita a preparación axeitada de probas de acceso aos estudos vinculados á educación física ou probas de acceso de carácter profesional.
Isto último xa supón ignorancia absoluta sobre a capacidade e as posibilidades do traballo docente de centos de profesionais galegos do ensino, así como descoñecemento absoluto da resposta biolóxica (condicional e coordinativa) dos milleiros de estudantes que cursan o bacharelato.
Moitos destes últimos terán que preparar o seu acceso a profesións como a de bombeiro, corpos de seguridade, protección civil, socorrismo, etc, e outros terán que preparar probas de acceso aos diferentes estudos de educación física. Estimados gobernantes, só resta suxerir que tamén lles consulten a eles, para saber o grado de satisfacción e potencial cumprimento dos obxectivos que se plantexan no seu decreto.
ENCONTRO IRMANDIÑO
Na súa 1ª Asemblea definen a súa concepción da política e na 2ª Asemblea deciden convertelos en corrente organizada dentro do BNG.
Son e facen BNG. Estan nos órganos de dirección e asumen as responsabilidades. Estan a enfrontar esta situación dende a diferencia pero tamén dende a lealdade á organización. Se entran é para traballar nas responsabilidades políticas que lles ten asignado a militancia.
Eles, entenden a democracia non só como a decisión das maiorías senón tamén como o respecto escrupuloso das minorías. Aquí reside a tensión democrática que defenden, porque senón acabaria por converter a política interna do BNG nunha dialéctica de alícuotas de poder excluíntes cando deberían ser inclusivas.
http://irmandinos.blogaliza.org/files/2008/07/ei.gif
